W gatkach po pustyni, czyli czemu nie podoba mi się nowy Metal Gear Solid

Temat nienowy, a nawet dość stary, ale postanowiłam i tak napisać o nim chociaż kilka słów - bo może nie wszyscy słyszeli, a to dobry przykład tego ile jeszcze w środowisku graczy i twórców gier powinno się zmienić.

Metal Gear Solid jara mnie średnio ze wskazaniem na tak sobie - ale sporo godzin przegrałam w jedne z pierwszych części jeszcze na PSX i z sentymentu zerkam, jak tez kolejne sequele robią się ładniejsze, fajniejsze (bądź nie) i ciekawsze (bądź nie). Dlatego kiedy z okazji tegorocznego E3 wypłynął trailer MGS5 - a, obejrzę, czemu nie.

Tym, co nie chce się orać 10 minut materiału streszczę - mamy bardzo poruszające sceny, muzykę, ogólną rozpierduchę, głębokie dialogi, afgańską pustynię oraz całkiem sporo postaci. Przy czym widzimy głównie cały szereg twardych mężczyzn który (ten szereg) jest bardzo zniszczony życiem, odziany w skóry, camo pants, giwery i ogólnie bardzo Badass Motherfucker od stóp do głów. Po czym dopatrzyłam się postaci kobiecej - jednej. Pomykającej po gorących w piaskach w bikini, stringach i - uwaga - siatkowych rajstopkach.

WHAT.

Ja już nie pytam, czemu tych kobiet tam nie zrobili więcej. Już nie pytam, czy koniecznie musi być niema (i nazywać się Quiet, ale imiona w MGS ogólnie porywają oryginalnością). Mnie tylko interesuje, czemu na wściekle gorącej pustyni, w środku dnia, ubierać snajperkę w coś, co w sekund pięć spowoduje ciężkie oparzenia, odwodnienie i udar słoneczny. Litościwie pomijam kwestię obrony przed wrażym ogniem, niech będzie, że snajper tak często się nie wystawia. CZEMU.

Co bardziej obeznani próbowali argumentować, że Quiet jest Bardzo Specjalna i ma Bardzo Specjalną Maskującą Skórę i dlatego ubrań nie nosi i nosić nie musi - dobra, ale to dalej nijak nie usprawiedliwia stroju, w którym można iść do nocnego klubu raczej, niż na pustynną rozpierduchę (bikini. rajstopki). Inni przekonywali że to na pewno ma związek z charakterem postaci (no peeeewnie).

Może by się temat jakoś rozszedł po kościach (w końcu "to tylko gra"), ale potem przyszedł sam Wielki Twórca Hideo Kojima. I pozamiatał.

Znowu w skrócie - oczywiście postać Quiet została dobrze przemyślana od początku do końca, i ten strój ma wyrażać jej charakter. Ale główny powód takiego a nie innego designu jest taki, że figurki mają się sprzedawać. I ładne cosplaye mają być koniecznie. Bo seks się sprzedaje. A hajs się musi zgadzać. 

Później jeszcze tłumaczył się, że "ogólnie chciał, żeby postacie wyglądały bardziej seksownie. Wszystkie. Faceci, samochody, giwery". Czemu uczynienie faceta seksownego nie polega na rozebraniu go do rosołu i puszczeniu w siatkowych rajstopkach (no nie mogę przeboleć tych rajstopek, próbowaliście kiedyś biegać w czymś takim?!) żeby świecił bicepsem, a kobiety owszem - nie wiadomo.

To ja, panie Kojima, mam taką propozycję. Żeby było sprawiedliwie i po równo, to ja też, jako graczka, chciałabym seksowną postać do postawienia na półce. Seksownego Solid Snake'a. Ale żebym go kupiła, to musi wyglądać tak.

Mamy deal?

Że niby wygląda dziwnie? Że faceci mogą czuć się nieswojo biegając taką postacią? Ojtam. Ale za to ile figurek się sprzeda! I proszę tylko pomyśleć - TE COSPLAYE! Nic tak nie odświeża konwentów i targów jak faceci w skórzanych stringach!

(wszystkim którzy już-już biorą się za komentowanie "przesadzaaaasz" "to tylko graaaaa"  "taka konwencjaaaa" polecam jeszcze raz spojrzeć sobie na Snake'a w bikini, przeanalizować jakie uczucia w was budzi i wyobrazić sobie, że faktycznie X godzin gameplayu macie taką postać przed sobą. Identyfikujecie się z nią, wcielacie się, spędzacie czas. Fajnie? Komfortowo? Nie? Ojejku. Ale przecież to tylko gra!)

Jeździec bez głowy, rąk i nóg, czyli czemu boję się o Sleepy Hollow

Seriali na rynku jest teraz od metra, niezależnie czy ktoś chce zacząć coś od początku, wejść w trwającą już serię czy obejrzeć zakończony już klasyk. Ale z ostatnich nowości, poza tymi ,których wyczekiwałam już od jakiegoś czasu, moja uwagę przyciągnął nowy serial wytwórni Fox - Sleepy Hollow.

Przyznam z niejakim wstydem że historię Jeźdźca Bez Głowy znam bardzo pobieżnie - filmu nie widziałam, opowiadanie gdzieś przemknęło mi w tle. Ale historia o żołnierzu który po 250 latach od śmierci wyłazi z grobu w małym amerykańskim miasteczku i musi zmierzyć się nie tylko z wyżej wymienionym Jeźdźcem, ale też z cudami i ograniczeniami XXI wieku oraz dwoma walczącymi sabatami lokalnych wiedźm - lubię to! Spodobał mi się nadprzyrodzony motyw w fabule oraz kostiumowe wtręty z wczesnych lat istnienia Stanów Zjednoczonych. Równolegle zaczęła się emisja nowego sezonu American Horror Story o podtytule Coven (któremu należy się oddzielna notka), który również podejmuje temat amerykańskich wiedźm i sabatów, więc czemu by nie spróbować i tego. 

Od razu powiem - nie spodziewajcie się cudów jako i ja się nie spodziewałam. Tropienie wiedźm i demonów w XXI wieku mocno pachniało mi Supernaturalem, więc automatycznie nastawiłam się na podobny poziom. Trochę się rozczarowałam, a trochę nie, o czym krótko niżej:

Pierwszy plus należy dobrze unaocznić. 

Zacznę od plusów. Plusem głównym, najważniejszym i tym, co prawdopodobnie utrzyma mnie przy serialu do samego końca - jakikolwiek by on nie był - jest Ichabod Crane, grany przez Toma Misona. Kolejny raz sprawdza się zasada, że należy wyszarpać z teatru przystojnego brytyjczyka, rozczochrać go i kazać mówić z akcentem i tłum fanek zagwarantowany. To jak jego postać mówi, porusza się, zachowuje i jak kompletnie nie przystaje do tła współczesnej Ameryki jest cudowne same w sobie. I o mój borze, jaki on jest piękny.

Drugi plus - potwory i klimat. Coś, za co kochałam pierwszy sezon Supernatural, tu także dobrze się sprawdza. Bezgłowy Jeżdziec na bladym rumaku, dzierżący w dłoni... no, co tam akurat dzierżyć mu wypadnie, wredne wiedźmy czy przepięknie zaprojektowany i poruszający się Sandman (aż sprawdziłam czy nie grał go ten sam człowiek, co 3/4 potworów u del Toro). Mam nadzieję, że będą dalej iść w tym kierunku.

Plus trzeci - reprezentacja mniejszości. Z postaci pojawiających się regularnie tylko dwójka jest biała, w dodatku oboje są z przeszłości. Poza tym mamy troje czarnych, azjatę i południowca (Meksyk? Brazylia? nie mam pojęcia). Co więcej, główna postać żeńska jest silna, niezależna, czarnoskóra i przy całym byciu "twardą policjantką" również bardzo kobieca. Brawa dla scenarzystów.

Potwory jako mniejszość są za to w serialu bardzo źle traktowane. Dlatego Sandman płacze.

To teraz będą minusy. Największy - bardzo czuć, że ktoś ewidentnie miał pomysł i ten pomysł był dobry, ale nie do końca wiedział, jak się za niego zabrać i fabuła trochę rozłazi się w szwach. Zwłaszcza widać to w ostatnim odcinku ("John Doe") - jakiś chłopiec się pojawia, przywabiony przez jakąś dziewczynkę, robi się dramatycznie, potem jeszcze bardziej dramatycznie, tajemnicza osada, upiorny jeździec.. i nagle wszystkie wątki rozwiązują się w sposób, który zostawia nas z poważnym "WTF". Jaki to ma związek z całą historią? O co chodzi? Co z dziewczynką? Cliffhangery są fajne jeśli zostawiają poczucie, że ktoś jeszcze kiedyś odpowie na nasze pytania, a tutaj wcale tego nie wiadomo. O ile pierwsze dwa epizody dawały pewną nadzieję, tak im dalej w las, tym większe dziury. Straszną historię - bo mam wrażenie że "Sleepy Hollow" aspiruje do bycia przede wszystkim serią o zjawiskach nadprzyrodzonych - nie wystarczy tylko opowiedzieć, trzeba ją jeszcze umieć sprzedać. Boję się, że scenarzyści tego nie potrafią, a jechanie przez dwie serie (tyle na razie zapowiedziano) na błyskotliwych dialogach między bohaterami oraz humorze sytuacyjnym z cyklu "Ichabod Crane vs XXI century" może nie być dobrym rozwiązaniem.

Inny minus zauważyła słusznie znajoma - żeby oglądać tę serię trzeba mieć nieziemskie suspension of disbelief. No dobrze, przełknęliśmy, że Ichabod wstał z grobu i że nadchodzą Jeźdźcy Apokalipsy, ale to że jakiemuś wariatowi z Oxfordu pozwalają się pałętać po miejscach zbrodni, macać trupy i prowadzić negocjacje to jest lekkie przegięcie. Nie wspominając już o tym, że od 5 odcinków najwyraźniej chodzi w jednych i tych samych ciuchach. Jak nauczył nas choćby Terminator, ludzi nie z tej epoki plotących o zagładzie owija się w kaftan i umieszcza w pokojach bez klamek.

Ichabod being adorable. Źródło: http://madness-and-method.tumblr.com/post/62671169338

Jak na razie więcej rzeczy przemawia na niekorzyść Sleepy Hollow, zwłaszcza fabularnie - póki co obejrzę pierwszą serię dla samej przyjemności patrzenia na Toma Misona i jego postać, trzymając jednocześnie kciuki, żeby scenarzyści jakoś się wyrobili. A potem albo się zobaczy, albo zamkną serial w cholerę.

Złapię je wszystkie! czyli obowiązkowa notka o Pokémon X&Y

Stworzona przez firmę Game Freak, opublikowana przez Nintendo na konsolę Game Boy, w 1996 roku pojawiła się gra Pokémon Red&Blue, pierwsza z serii gier o łapaniu i trenowaniu "kieszonkowych stworków" - i świat oszalał. 17 lat, 13 sequeli, 30 gier pobocznych i setki kart do oficjalnej gry później popularność Pokémonów nie zmniejszyła się ani odrobinę, a wręcz przeciwnie - dwa dni od wydania najnowszej edycji Pokémon (dwie wersje oznaczone literkami X i Y) sprzedaż sięgnęła 4 milionów sztuk. Tym samym osiągnęła tytuł najlepiej sprzedającej się gry na 3DSa (nie żeby tych gier było jakoś dużo, ale zawsze coś!). I teraz pytanie, którzy zadają sobie wszyscy moi znajomi pukając się w głowę - O CO CHODZI?

Nie powiem, postęp jest.

Fenomen popularności samych Poków został już dawno wytłumaczony - gra zwyczajnie żeruje na naszej manii zbieractwa i kompletowaniu wszelakich kolekcji, miłości do zwierzątek i rywalizacji - bo nie czarujmy się, od złapania i wygłaskania słodkiego stworka lepsze jest tylko kazanie mu lać drugiego stworka po pysku. Na różne ciekawe sposoby.

Poza tym, jak prawie wszystkie japońskie RPG (bo Pokémony, mimo że na pierwszy rzut oka nie wyglądają, jak najbardziej należą do tego gatunku) gry zaskakują złożonością. Jasne, przejść główną fabułę nie jest bardzo trudno, ale opanować mechanikę, wątki poboczne, a już faktycznie złapać i perfekcyjnie wytrenować wszystkie stworki - to zadanie zdecydowanie wymagające cierpliwości i planowania. To właśnie sprawia, że mimo infantylnej oprawy wiek moich znajomych z gry oscyluje od 16 do 30 lat.

Ja uwielbiałam Pokémony za czasów pierwszych gier - kiedy pożyczałam od kolegów GameBoye i cichutko marzyłam o własnym. Potem, nawet kiedy już dostępne były emulatory a i własna konsola nie była tak niewykonalną rzeczą, moja miłość trochę ostygła, własnie za sprawą skomplikowania. Breedowanie, pieczołowite podbijanie statystyk przez karmienie specjalnymi ciastkami, polowanie na wersje shiny - nie bawiło mnie to i zostawiało w tyle. I dlatego własnie jestem pod ogromnym wrazeniem wersji X/Y. W którymś z wywiadów twórcy gry powiedzieli, że zdają sobie sprawę, że ludzie coraz mniej czasu poświęcają na faktyczne granie w gry które kupili - powświęcili więc dużo czasu, żeby odpowiednio zbalansować grę, by jak najwięcej graczy mogło czerpać z niej radość, a jednocześnie nie zabierać możliwości "wyżycia się" hard-gamerom. Moim zdaniem udało im się to świetnie.

Przede wszystkim - koniec z wielogodzinnym grindowaniem. Doświadczenie z walk rozdzielane jest między wszystkich członków drużyny, nawet jeśli nie brali w niej udziału. W ten sposób nawet gdy dołączymy do mistrzowskiego teamu stworka na pierwszym levelu, wystarczy godzinka by nie odstawał poziomem. O dziwo, nie było tez przydługich wstepów i "wbijania się" w fabułę - wszystko dzieje się szybko i od razu. Do tego nowe ewolucje, tzw. MegaEvolutions - moim zdaniem większy chwyt marketingowy niż rzeczywisty hit, bo nie są wcale tak trudne do osiągnięcia i inaczej niż normalne ewolucje, działają tylko na czas walki. Ale zawsze fajnie móc czynić naszego wypasionego Pokémona Jeszcze Bardziej Wypasionym.

Pokemon X&Y to tak naprawdę dwie wersje jednej gry, które różnią się szczegółami. Ale za to jakimi.

Dostaliśmy Pokémon-Amie, czyli, jak dowcipnie określił mój znajomy, Tamagotchi-mode - każdego poka można głaskać, bawić się i karmić (ale nie musimy juz specjalnie robić ciastek, dostajemy je w nagrodę za gry), a nawet umeblować mu pokój. I nie jest to tylko niepotrzebny zapychacz - więź z naszymi Pokémonami procentuje podczas walk. Jak już się nagłaszczemy, możemy zafundować członkom drużyny trening siłowy, podbijający konkretne statystyki. Trochę zręcznościowa a trochę strategiczna seria minigierek, na która też warto poświęcić trochę czasu, a nudna nie jest. A to i tak nie wszystkie nowe smaczki w rozgrywce.

Do tego wreszcie porządne opcje społecznościowe. Jest czat (głosowy, bardzo dobrze, nic lepszego niż darcie paszczy na kolegę którego Poki właśnie obijają mordki naszym), jest wymienianie się stworkami (i to aż w dwóch wersjach, nie tylko standardowej ale tez "ślepej" - wysyłasz w świat Pokémona, dostajesz takiego jaki się wylosuje), są walki między znajomymi, są indywidualne profile, wspomaganie innych bonusami - czego tylko geek może pragnąć. Planowany jest też podobno GameSync i profle internetowe. Doprawdy, brakuje chyba tylko wrzucania informacji na Facebooka i Twittera.

Hardkorowi gracze dostali swoje breedowanie, które w połączeniu z cechami IV i EV sprawia, że przy próbach uzyskania Pokémona idealnego nudzić się nie będą - ja słabo ogarniam hodowanie 30 stworków żeby uzyskać jedną pożądaną "naturę", ale co kogo bawi.

No i, last but not least - gra wygląda pięknie. No okej, może nie jest to "pięknie" na stardardy Unreal Engine III, ale biorąc pod uwagę że to pierwsze Pokemony zrobione w pełnym 3D, z dynamiczną kamerą podczas walk, możliwością customizowania postaci - jest na co popatrzeć. I te detale!

Jak kogoś znudzi gra, zawsze może posiedzieć i popatrzeć na wodę.

Podsumowując - po tygodniu grania stwierdzam, że Nintendo zrobiło świetną robotę starając się połączyć to, co w całej serii lubili dotychczasowi fani z potrzebami rosnącej grupy graczy casualowych, którzy nie lubią spędzac nocy na wbijaniu leveli, za to lubia wszelkie "poboczne" rozrywki i minigierki. Na pewno przejdę całą (a nie zdarza mi się to często) i będę czekać na następne edycje.

Czy Thor musi być piękny czyli mój problem z amerykańskimi komiksami

Amerykańskie komiksy. Superman, Batman, Spiderman, Wonder Woman. Chyba każdy chorujący na zaawansowaną geekozę przynajmniej raz miał z nimi do czynienia - ja też. Można je lubić, można mniej. Ja lubię - ale mam z nimi jeden duży problem. A w zasadzie jeden duży i jeden mniejszy.

Zaczniemy od tego mniejszego. Generalnie typowy komiks superbohaterski zaczął swoją karierę jako gazetowa propaganda - do dziś echa tego można dopatrzyć się choćby w postaci Kapitana Ameryki. Jego zmagania z Red Skullem i całą podziemną organizacja o nazwie Hydra to nic innego jak przeniesiona na komiksowe karty alegoria wojny z Nazistami, stworzona po to, by podtrzymywać patriotyczny duch w narodzie (bo to my mamy superżołnierza, a oni tylko paskudną czerwoną czaszkę) - nic ambitniejszego nieść ze sobą nie miała. Kilkadziesiąt lat później komiksy mają już - na szczęście - zupełnie inną postać i przesłanie, ale wciąż miewają tendencję do odjeżdżania w "jedyną słuszną" stronę i problemy z wiarygodnym przedstawianiem postaci kobiet, różnorodnością rasową czy postaciami o innej orientacji niż heteroseksualna. Wydawcy na szczęście starają się coraz bardziej słuchać czytelników, czego dowodem są choćby cała postać nowej Batwoman (nie dość, że homoseksualnej, to wrednej, nie lubiącej Batmana i kopiącej tyłki), zmieniający kolor skóry Nick Fury czy nowa seria X-Men all-woman. Ciągle jednak gdzieś pałętają się kwiatki w stylu nowej super-złej DC - White Rabbit, która, cytuję, "Wygląda jak 37 strona katalogu z akcesoriami do fetish-bondage". Ma nawet obrożę z lateksu. Naprawdę, DC? Naprawdę..?

Nie no, wygląda groźnie.

Drugi problem który sprawia, że jeśli już dostaję w ręce zeszyt z komiksem to otwieram go z obawią, a czytam często z bólem zębów - strona graficzna. Ja wiem - to nie mają i nigdy nie miały być arcydzieła. To są zeszyty tworzone od podstaw w bardzo krótkim czasie - czasem tydzień na narysowanie, pokolorowanie i złożenie dwudziestu-kilku stron. Ale najbardziej boli że w trakcie bardzo długiej serii rysownicy potrafią zmienić się kilkukrotnie (inaczej niż w Europie, gdzie rysownik komiksu to często jego ojciec, od poczatku do końca - czy ktoś wyobraża sobie Asterixa rysowanego inaczej niż przez Alberta Uderzo?). Owszem, to daje szanse na nowe gwiazdy, na ciekawszy klimat, na nowe spojrzenie. Ale naprawdę, kiedy czyta się dobrze napisaną serię, taki powiedzmy, "The Mighty Thor", i nagle po dziesięciu zeszytach przecudnie i dynamicznie rysowanych przez Oliviera Coipela (czapki z głów) do piórka zasiada Pasquall Ferry (co. to. ma. być.) - to naprawdę potrafi zepsuć zabawę.

Nie każdy może być jak ten pan po lewej, ale spania na lekcjach anatomii też nie polecam.

Co boli mnie dodatkowo, to ogólnie przyjęty styl, który zdają się przyjmować ludzie odpowiedzialni za kolory. Wiem, że jako grafik z zawodu jestem tendencyjna i większości odbiorców się to pewnie podoba, ale wszechobecny airbrush, światełka, jarzące kolory i brak jakiegokolwiek zróżnicowania tekstur i materiałów (bo przecież faktura drewna wygląda tak samo jak zbroi, nie ma wątpliwości) - trochę smutno się na to patrzy. Czemu wszystkie komiksy nie mogą być kolorowane choćby jak ostatni zeszyt "Everything Burns"? (wiem czemu, nie odpowiadajcie mi - "hajs się musi zgadzać")

Czasem przynajmniej nadrabiają fabułą...

Doskonale wiem, że bez amerykańskich komiksów o superohaterach popkultura nie wyglądałaby tak, jak wygląda. Cały licencjat o nich w końcu napisałam, więc nie jest tak, że ich całkiem nie lubię. Ale podejrzewam że dużo jeszcze czasu i tuszu upłynie, nim będę mogła uważać się za ich fankę z całym dobrodziejstwem inwentarza.

na koniec wyżej wspomniane "Everything Burns" pani Stephanie Hans, uwielbiam więcej takich.

Macka do was macha, czyli słowem wstępu

Z tej strony autorka. Ponieważ wiem, że pierwszego posta mało kto czyta, a z kolei jakiś musi się pojawić, to będzie krótko i na temat.

Dramatis personae:
Alquana: najlepszy rocznik '89. Zaczęła czytać w wieku lat 5 i już nie przestała. Jak miała 11 to kopała wszystkim tyłki w Tekkena. W podstawówce zaczęła rysować i dziś zarabia tym na chleb, wino i gry Nintendo. Lubi jeść i gotować też. Rude i wredne. Dużo śpi.
Tentakle: Zaczęło się od sketchbloga a potem już ze mną zostały. Mieszkają pod łóżkiem, straszą koty. Tak, wszyscy widzieliście wystarczająco dużo hentai, żeby nie mówić o tym na głos. To one przesiadują godzinami w internecie i piszą, co im dyktuję, więc literówki zgłaszać do nich.

Czemu blog? Z potrzeby podzielenia się tym co oglądam, czytam, w co gram i co o tym myślę (i czasem tym, co rysuję). Bo wszyscy tu obecni mamy ciężki przypadek geekozy w różnych stadiach rozwoju. Bo w internecie się fajnie wymądrza.  Bo od pierwszej przeczytanej książki, pierwszego kardidża wsadzonego do Pegasusa, od pierwszego zeszytu Kaczora Donalda wiedziałam, że do tego jestem stworzona. Oraz bo tak.

Zasady są proste - nie jestem ekspertem, ja tu tylko w gry gram. Jak palnę głupotę poprawić można, a nawet trzeba. Wszystko co piszę to moja własna osobista opinia i traktowanie jej śmiertelnie poważnie grozi kalectwem i śpiączką. Trolle pod most. Darowizny można składać w ciastkach.
Bawcie się dobrze!